Mądrości z przeszłości. O kontakcie z przyrodą

Maria Montessori w 1913 r.; fot. Wikipedia

Maria Montessori urodziła się w 1870 roku w Chiaravalle, zmarła zaś w 1952 roku w holenderskim Noordwijk. Była włoską lekarką i pedagogiem, reformatorką wychowania przedszkolnego. W roku 1934, po dojściu faszystów do władzy, musiała opuścić Italię.

Za pedagogiczne osiągnięcia i humanistyczne przesłanie swych idei była odznaczana przez rządy i uniwersytety wielu państw. Trzykrotnie nominowano ją do pokojowej nagrody nobla. Była pierwszą kobietą we Włoszech, która otrzymała dyplom lekarza medycyny.

W książce pt. Odkrycie dziecka z 1950 roku pisała, że w bezpośrednim kontakcie z przyrodą wychodzi z dzieci cała ich siła.

„Tylko poeci odczuwają fascynację wąskim strumyczkiem źródlanej wody wypływającej spośród skał, tak jak odczuwa to dziecko, które wyraża entuzjazm, śmieje się, chce zatrzymać się i dotknąć go dłonią, jakby chciało go pogłaskać. Chyba nikt oprócz świętego Franciszka nie potrafi zachwycać się skromnym robaczkiem lub zapachem tak, jak czynią to dzieci” – przekonuje.

Na istotną rolę przyrody zwraca też Montessori uwagę w kontekście wykształcenia u młodego człowieka zdolności do pracy:

„W celu zachęcenia dziecka do działania nie jest konieczny cel siewu czy zbiorów. Ono samo z dobrej woli zaangażuje się w wykonywanie drobnych robót, które dają natychmiastowy efekt lub które pozwolą na wykonanie znacznego wysiłku, jak na przykład wypielenie chwastów na ścieżkach lub klombach, zamiecenie suchych liści lub podniesienie jakiejś starej gałęzi. Szerokie pole do działania, okazje do nowych doświadczeń, scementowania charakteru w ciężkich zadaniach wywołują zarazem ożywiającego ducha, który popycha dziecko do poznania świata”.

Włoska pedagog stworzyła system wychowania zwany metodą Montessori. Metoda ta wywodzi się z badań nad dziećmi upośledzonymi w rozwoju, jednak później została rozszerzona na inne dzieci. Kładzie ona nacisk na swobodny rozwój młodego człowieka. Przeciwstawia się systemowi symbolizowanemu przez „szkolną ławkę”. Za główne zadanie pedagogiki uważała Montessori wspieranie spontaniczności i twórczości dzieci, umożliwianie im wszechstronnego rozwoju fizycznego, duchowego, kulturowego i społecznego.

(ad)

Leave a Reply