Jak werbują sekty cz. 4. Student na celowniku

Reklama sekty scjentologicznej w Los Angeles; fot. Piotr T. Nowakowski

Jedną z bardziej interesujących form werbunku jest zakładanie przez sekty organizacji fasadowych (inaczej paralelnych). Są to inicjatywy na pozór niezależne, lecz w praktyce utrzymywane i kontrolowane przez grupę kultową.

Pod pociągającymi hasłami pomocy humanitarnej, walki z głodem, pokoju światowego, nauki czy kultury kryją się inicjatywy, które mają wspomagać działalność macierzystego podmiotu, w tym także działalność rekrutacyjną.

Metoda ta w ogromnym stopniu została rozwinięta przez Kościół zjednoczeniowy. Założyciel sekty, Sun Myung Moon (1920–2012), rozwinął szereg dochodowych i niedochodowych organizacji, pod których szyldem jego wyznawcy przenikają do różnych środowisk i warstw społecznych. Nawiązują w ten sposób kontakty z politykami, naukowcami, duchownymi, artystami bądź studentami – tymi ostatnimi zajmiemy się w niniejszym odcinku.

Młodzi ludzie opuszczający dom, aby w nowym środowisku zdobywać wykształcenie, stają się atrakcyjnym celem dla osób umiejących zręcznie wykorzystać sytuacje kryzysowe w życiu człowieka. Toteż szereg sekt zarzuca sieci na terenie ośrodków akademickich.

Jak przekonuje Jean Ritchie, studenci stacjonarni mają sporo wolnego czasu i – przy niewielkiej zachęcie – dają się łatwo nakłonić do poszukiwania treści duchowych. Studenci wywodzący się z klasy średniej odznaczają się skądinąd wysoką inteligencją i poziomem wykształcenia, a takimi osobami sekty są najbardziej zainteresowane (por. J. Ritchie, Tajemniczy świat sekt i kultów, Warszawa 1994, s. 15-16).

Do najbardziej aktywnych studenckich przybudówek moonistów należy Collegiate Association for the Research of Principles (w skrócie CARP), a w tłumaczeniu na język polski: Akademickie Stowarzyszenie Urzeczywistniania Wartości Uniwersalnych (ASUWU). Organizacja ta określa się jako międzynarodowy ruch studencki poszukujący możliwości pozytywnego i konstruktywnego rozwiązania problemów współczesnego świata.

CARP prowadzi rekrutację wśród studentów, nie uprzedzając, że stanowi odgałęzienie Kościoła zjednoczeniowego. O tej oszukańczej praktyce wspomina były moonista, Steven Hassan: „Kazano mi założyć oficjalny klub studencki w Queens College, mimo że nie byłem studentem. Klub miał się nazywać Collegiate Association for the Research of Principles, w skrócie CARP. Uporałem się z tym w kilka tygodni i zostałem jego kierownikiem. Mimo iż mówiłem studentom, że CARP nie ma związku z żadną inną grupą, wszelkie instrukcje i fundusze otrzymywałem od przywódcy Kościoła zjednoczeniowego w Queens” (por. S. Hassan, Psychomanipulacja w sektach, Łódź 1997, s. 46).

W Polsce organizacja CARP znana jest z głośnego zdarzenia, które miało miejsce na Uniwersytecie Gdańskim. Otóż 18 listopada 1996 roku miał się odbyć na uczelni Tydzień Kultury Studenckiej. Współorganizatorem, oprócz działającego przy uczelni Akademickiego Centrum Kultury, było Akademickie Stowarzyszenie Urzeczywistniania Wartości Uniwersalnych. Kompetencje rozdzielono następująco: ludzie z CARP-u zobowiązali się sprowadzić za darmo wykładowców oraz wydrukowali plakaty i ulotki, w których przedstawiali się jako współorganizatorzy, ACK miało zająć się resztą.

Przypuszczalnie nikt z władz uczelni nie wiedział, że CARP jest studenckim satelitą Kościoła zjednoczeniowego, a jeśli nawet wiedział, to nie czynił z tego żadnego problemu. Jak się wydaje, impreza doszłaby do skutku, gdyby nie to, że w dniu jej rozpoczęcia prorektorowi ds. studenckich wpadła w ręce poranna prasa. Ku swemu zaskoczeniu przeczytał w niej, jak sam przyznaje, że „jakaś sekta podszywa się pod Akademickie Centrum Kultury i organizuje wspólnie z nim imprezę”. Po czym postanowił tę imprezę odwołać.

Autor artykułu – prof. Piotr T. Nowakowski – napisał następujące książki dotyczące problematyki sekt:

  • Sekty: co każdy powinien wiedzieć, Maternus Media, Tychy 1999,
  • Sekty: oblicza werbunku, Maternus Media, Tychy 2001,​
  • Sekty jako problem współczesności, Górnośląska Wyższa Szkoła Pedagogiczna, Mysłowice 2008.

Jak werbują sekty cz. 3. Technika flirtu

Jak werbują sekty cz. 2: Granie na emocjach

Jak werbują sekty cz. 1: Od rzemyczka do koziczka

Poprzedni artykułChroniczne zmęczenie utrudnia wychowanie dzieci
Następny artykułUczniowie z Polski z medalami Międzynarodowej Olimpiady Biologicznej
Piotr Tomasz Nowakowski
Piotr Tomasz Nowakowski – pedagog i publicysta, doktor habilitowany nauk społecznych, profesor Uniwersytetu Rzeszowskiego. Obszary zainteresowań naukowo-badawczych P. T. Nowakowskiego to: profilaktyka społeczna, praca socjalna, pedagogika resocjalizacyjna, pedagogika mass mediów, filozofia wychowania ze szczególnym uwzględnieniem aretologii. Jest członkiem Association for the Study of Higher Education z siedzibą w Las Vegas (USA) oraz International Cultic Studies Association z siedzibą na Florydzie (USA). Pełni funkcję zastępcy redaktora naczelnego kwartalnika „Społeczeństwo i Rodzina” (wydawanego przez Wydział Zamiejscowy Prawa i Nauk o Społeczeństwie KUL w Stalowej Woli), jest też korespondentem na Europę Wschodnią kwartalnika „ICSA Today” (USA), członkiem redakcji (tzw. member of Editorial Board) rocznika „International Journal of Cultic Studies” (USA), oraz członkiem redakcji (tzw. consulting editor) kwartalnika „Journal of Educational Review” (Nigeria). Piotr T. Nowakowski prowadził gościnne wykłady w Kymenlaakson ammattikorkeakoulu (Finlandia, 2008), Uniwersytecie w Göteborgu (Szwecja, 2009), Başkent Üniversitesi (Turcja, 2010) i Alice-Salomon-Fachhochschule Berlin (Niemcy, 2011). W 2010 zrealizował projekt badawczy The Problem of School Violence in California: Preventive Aspects na University of Southern California (Los Angeles, USA). Piotr T. Nowakowski jest autorem i redaktorem kilku książek oraz autorem wielu artykułów z zakresu problematyki społecznej i pedagogicznej. Jest też autorem haseł do Powszechnej Encyklopedii Filozofii, wydawanej w latach 2000-2009 przez Polskie Towarzystwo św. Tomasza z Akwinu.

Leave a Reply